Wcześniej podzieliłem się pierwszą kategorią aktywów.
Dziś przyjrzymy się drugiej kategorii aktywów — tym, które mają wartość użytkową, ale nie generują przepływów pieniężnych.
Kluczową różnicą między nimi a pierwszą kategorią jest posiadanie „wartości użytkowej”. To właśnie ta różnica sprawia, że inwestowanie w tego typu aktywa ma silne wsparcie w danych oraz w logicznych wnioskach opartych na tych danych, co pozwala inwestorom stosować wyraźne standardy i mierzalne kryteria.
Do tej kategorii należą różne surowce (takie jak miedź, aluminium, srebro, produkty rolne, ropa naftowa, gaz ziemny i inne).
Aktywa te mają wyraźną wartość użytkową, dlatego istnieją dla nich jasne relacje popytu i podaży oraz długoterminowe zbiory danych wynikających z tej relacji, takie jak: wielkość produkcji, zużycie, koszt produkcji, cena rynkowa, luka podażowa itp.
Na podstawie tych danych inwestor może z grubsza ocenić, czy tego typu aktywa są niedowartościowane lub przewartościowane, korzystając z metody regresji do średniej oraz, na podstawie danych historycznych, ocenić:
kiedy cena zbytnio odbiega od średniej i poważnie rozmija się z relacją podaży i popytu, istnieje duże prawdopodobieństwo, że cena wróci do normalnego poziomu w niedalekiej przyszłości.
Wówczas różnica między poważnie odchyloną ceną a normalną średnią stanowi okazję inwestycyjną, którą można wykorzystać.
Buffett okazjonalnie angażuje się w tego typu aktywa.
Najbardziej typowym przykładem jest sytuacja, w której kupował duże ilości srebra, gdy relacja popytu i podaży była bardzo napięta, a cena znacznie zaniżona, i sprzedał je później, gdy cena wróciła do normy, zarabiając sporo pieniędzy.
W swojej strategii posługiwał się właśnie tymi danymi i wywiedzioną z nich logiką.
W moich wcześniejszych artykułach wspominałem także o okazjach inwestycyjnych w ropie naftowej i metalach szlachetnych (platynie), a mechanizm był równie podobny.
Jednak ograniczenia tego typu aktywów są równie oczywiste — w zgodzie z historycznymi trendami, w czasach pokoju i społecznej stabilności tego typu aktywa bardzo rzadko mogą się wzrosnąć stukrotnie w ciągu 20-40 lat.
Ponadto, okazje inwestycyjne w tego rodzaju aktywach nie wynikają z długoterminowego efektu składanych odsetek, lecz są efektem zniekształceń rynkowych powodujących nienormalne różnice cenowe. Takie okazje na ogół trwają krótko — czasami kilka miesięcy, rok, góra kilka lat, a rzadko utrzymują się przez 10 lat lub dłużej.
Dlaczego?
Ponieważ są to głównie produkty przemysłowe — gdy cena odchyli się zbyt mocno, mechanizmy rynkowe automatycznie zaczną działać:
Nadpodaż skutkuje eliminacją producentów przez rynek; przy wzmożonym popycie wielu nowych producentów trafia na rynek.
W efekcie w pewnym czasie cena wraca do średniego poziomu i taka sytuacja nie utrzymuje się zbyt długo.
Dlatego te aktywa zasadniczo nie mają warunków, żeby wzrosnąć stukrotnie w ciągu 20-40 lat.
Inwestorzy uczestniczą w tego typu aktywach zwykle okazjonalnie, dla rozrywki — jeśli pojawi się dobra okazja, korzystają z niej, jeśli nie, nie szukają jej na siłę.
Munger żartobliwie określił decyzję Buffetta o zakupie srebra jako chwilowy kaprys i „podniesienie niedopałka papierosa”.
Aby wykorzystać takie okazje, inwestor musi przez długi czas uważnie obserwować dany segment i dobrze rozumieć jego historię i dane dotyczące relacji popytu i podaży — wówczas w dynamicznych warunkach rynkowych będzie o krok przed innymi i dostrzeże, czego inni jeszcze nie zauważyli.
Dla zdecydowanej większości przeciętnych inwestorów jest to również bardzo trudne.
Podsumowując, tego typu aktywa nie mają warunków, by pozwolić na wzrost o 100 razy ani nie stwarzają okazji do udziału dla większości zwykłych ludzi.
Dlatego większość inwestorów nie ma szans na osiągnięcie stukrotnego zysku na takich aktywach.
